تبلیغات
K1 - تاریخجه تمامی ورزشها

تاریخچه رشته رزمی فول کنتاکت

تاریخچه رشته رزمی فول کنتاکت


در گردهمایی كه در سال ۱۹۷۸ در ایالت ویرجینای امریكا تصمیم به پایه گذاری رشته ای در دنیا گرفتند
كه تا الان در دنیا با اقتدار در بین اساتید و فایتر های بزرگ دنیا صحبت از آن به میان می آید . نتیجه این
گرد همایی و تبادل اطلاعات ورزشی و فنی بر ان شد كه در سال ۱۹۷۹ رشته ای جدید به نام كارته مدرن
یا كاراته امریكایی یا كیك بوكسینگ كاراته كه تلفیقی از فنون تكواندو و كاراته و جودو . جوجیتسو با نام:
American - Independent - Karate - Kick boxing - Instructor - Association
پایه گذاری گردید . قوانین مسابقه در رینگ مخصوص با ابعاد ۳۰*۴ در ۳۰*۴ در
ارتفاع ۵۰/۱ متر بلند تر از سطح افق دارای دو گوشه آبی و قرمز به صورت كراس و دو گوشه رستینگ
می باشد.



این سبک که از این به بعد با نام اختصاری
AIKIA نامیده می شود . در سال ۱۹۷۹ به وسیله اساتید :
۱- دكتر جری بیزیلی دان ۱۰ ( ایشان دارای كمر بند دان ۹ در تكواندو و دان ۹ در جوجیتسو و دان ۹ در جودو می باشند ) .
۲- جف اسمیت ( ایشان دارای كمر بند دان ۸ در تكواندو و دان ۷ جودو می باشند ) .
۳- بیل والاس ( معروف به پا طلایی دان ۹ كاراته دان ۷ جودو ) ایشان در مسابقات جهانی جودو كه در
سال ۱۹۶۵ در انگلستان برگزار می گردید از ناحیه پای راست به شدت آسیب دید و در اثر تمرینات بسیار
زیاد توانست قدرت پای چپش را فوق العاده نماید نكته جالب اینجاست كه تمام حریفان وی می دانستند
كه پای راست ایشان كارای لازم را در حد بالا ندارد و قریب به اتفاق حریفان وی از ناحیه ی پای چپ وی
ناك اوت می شدند .

۴- رنزو گریسی ( دان ۷ كوك سول وان + دان ۷ كاراته )
۵- دكتر جولویس ( دان ۱۰ كاراته - دان ۹ جیت كاندو - دان ۱۰ تكواندو )

 

در بعد آماتور در قسمت فول كنتاكت كه به معنای ضربات با تماس كامل می باشد ضربات چرخشی دست
Round say panch یا ضربه با تیغه خارجی دست به صورت دورانی چه به صورت ایستاده – جهشی
– پرشی و ضربات به صورت لوكیك ضربه با ساق پا به ناحیه سپید ران و قسنت پائین كمر ممنون می
باشد . ضربات به صورت كاملا كلاسیك و كامل در محدوده تایید شده كه در آخر به آن اشاره خواهیم كرد
وارد می آید . در بعد حرفه ای كیك بوكسینگ تعداد راندها بیشتر بوده ضربات چرخشی كه محدودیتی

نداشته ضربات زانو آزاد می باشد . ضربات دست خارج از محدوده ضربات كلاسیك ضربات پا غیر از ضربه
به بیضه , پشت سر , پشت بدن آزاد می باشد حتی ضربه در قسمت پایین بدن مفصل زانو ساق پا آزاد
می باشد . در قسمت شوت بوكسینگ كه به معنای لغوی آن یعنی بوكس پرتابی یا پرتاب و بوكس
است . مبتكر روش شوت بوكسینگ استاد بزرگ شیزا تاكاشی قهرمان نامی تای بوكسینگ و شوت
بوكسینگ جهان در سال 1985 میلادی در ژاپن توسط استاد ابداع شد . كه علامت اختصاری آن WSBA
كه مخفف كلمات World – Shoot Boxing - Association

 

سازمان جهانی شوت بوكسینگ مقرش در توكیو Tokyo ژاپن می باشد . مسابقات آن كاملا به صورت
حرفه ای گارد و حالت ایستادن كاملا گارد كیك بوكسینگ ( به دلیل بالا بودن ضریب امنیت آن ) ضربات
دست بوكس كاملا حرفه ای ضربات پا به صورت فول كنتاكت اجرا می شود ضربات زانو و آرنج كاملا آزاد و
تنها تفاوت آن با دیگر رشته های كیك بوكسینگ و فول كنتاكت در این است كه از آزادی عمل بسیار
بیشتری برخوردار بوده تكنیكهای پرتابی مثل خم گیری , سالتو , پهلو گیری , و ... در آن كاملا كاربردی و
مشهود است .

کیک بوکسینگ


ترکیبی از رشته های رزمی موای تای ، کاراته و بوکس است. کیک بوکسینگ ورزش رزمی می باشد که تنها سی سال از تولد آن می گذرد.در کیک بوکسینگ ضربات مشت،لگد،زانو،آرنج و گرفتن همدیگر آزاد می باشد. ولی زدن حریفی که بر روی زمین افتاده ممنوع است.مسابقات در یک زمین مربع شکل 16 تا 20 فوتی که با طناب محصور شده برگزار می گردد.زمان بازی معمولا سه راند سه دقیقهای می باشد.که ورزشکاران بین هر راند یک دقیقه استراحت می کنند.هر مسابقه توسط یک داور و یک پزشک کنترل میشود. و در هر راند سه قاضی به مبارزین امتیاز میدهند.بنیانگذار کیک بوکسینگ جو لوئیس می باشد که پدر کیک بوکسینگ آم

تاریخچه موی تای: 


بوکس تایلندی مجموعه ای از همه رشته هاست یعنی در عین اینکه یک ورزش است نوعی مهارت رزمی سرآمد علوم و به طور غیر قابل انکاری یک نوع هنر است به مدت بیش از دو هزار سال از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است حتی ریشه های آن به فرهنگ چین قدیم رسوخ کرده و با آن در آمیخته است نوعی علم است که می تواند توسط افراد عادی مورد استفاده قرار گیرد و می تواند آنها را به دنیای شجاعت و نبرد معرفی کند ورزش موی تای در طول زمان پستی و بلندی های زیادی را به خود دیده است گاهی اوقات به عنوان یک میراث فرهنگی با ارزش تلقی شده و گاهی هم رو به زوال رفته است البته با توجه به حمایت از قوانین رزمی در دوران به خصوص در زمان های گذشته بوکسورها و یا کسانی که در این رشته مهارت داشته اند ممکن بود نائل به افتخار نجیب زادگی شوند آنها شامل قانون تایلیک می شدند و مستقیماً باید در وزارت دفاع مشغول به کار می شدند آنها به عنوان محافظان پادشاه خدمت می کردند موی تای میراث فرهنگی با ارزش تایلندی ها تا دور دستها نیز گسترش یافته است در طول زمان تغییراتی یافته و منبع الهام هنرهای رزمی بیشماری گشته است.
موی تای هنر مبارزه بدون سلاح است در زمانهای گذشته حتی علاوه بر استفاده از دستها، پاها، زانوها و آرنج ها استفاده از سر نیز مرسوم بوده است بوکس تایلندی در زمان حکومت شاه رامای پنجم به طور جدی به عنوان یک رقابت ورزشی مورد توجه قرار گرفت پادشاه(پرایا ننتیسن سارنتارا پاکدی فرمانده گروه پیشاهنگ تقاضا کرد که ورزشگاهی در دانشکده سوان کولاب بسازد تا بتوان هر شنبه مسابقه موی تای باستانی را در آن برگزار کرد. بوکسورها با دستانی که به دور آنها نوارهایی بسته بودند می جنگیدند هزینه ورودی مسابقات از 50 ساتانکس تا یک بات متغیر بود (در آن زمان با 25 ساتانکس می شد 8 بشقاب برنج و یک دسر خرید)مبارزه با مشتهایی که به دور آن نوار پیچیده شده بود در 11 راند سه دقیقه ای برگزار می شد فقط یک داور وجود داشت و هیچ هیأت ثبت امتیازی نبود وقتـی داور می خواست 2
بوکسور را از هم جدا کند بسیار بلند در سوت خود می دمید فقط اولین مسابقه در زمین چمن دانشکده سوان کولاب برگزار شد بعد از آن رینگ مناسبی که از چوب ساخته شده بود مورد استفاده قرار گرفت بعدها از بوکسورها خواسته شد تا بر حسب مسابقات بین المللی از دستکش استفاده کنند رینگ بوکس نیز مطابق با استاندار بین المللی شد قوانین برای کنترل مبارزه به کار گرفته شدند آنها روحیه ورزشکاری را جایگزین خلق و خوی رزمی کردند. بوکسورهای تایلندی در گذشته در بوکس تایلندی ماهر بودند چون هنری بود که هر مردی که سرش به تنش می ارزید می بایست آنرا یاد می گرفت همه از اینکه از حریف امتیاز بگیرند به خود افتخار می کردند آنها مبارزه می کردند چون پای آبرویشان در میان بود آنها برای یک فتح و برد کامل که در آن هیچ شکی نباشد مبارزه می کردند آموزش حرکات اصلی و ترفندهای اصلی موی تای از گروهی به گروه دیگر و از استادی به استاد دیگر متفاوت بود با بررسی وای کرو هر کسی می توانست مبدا مکانی سبک بوکسور بازی کننده را تشخیص دهد. محبوبیت موی تای به هند نیز رسیـده است هر کسـی که می خواست پادشـاه شود می بایست چهار رشته بوکس از هجده رشته صلی را یاد می گرفت این چهار رشته متشکل از کانیکا = هنر حرکات بدن ، آتیهاسا تاریخچه شکل ابتدایی حرکات حماسی،(موی) هنر رشته بوکس و مونتا کلمات جادویی پادشاه آینده می بایست همه این چهار رشته را با موفقیت پشت سر می گذارند تا می توانست بر تخت سلطنت بنشیند. از زمان مای سیسوک در زمان باستان تا سوخوتای ،هنر بوکس تایلندی به شکل امروزی درآمد(مبارزه چند وجهی) یعنی در زمان سلطنت رفتاناکوزین و آیودها اول در زمان سلطنت راتاناکوزین دوم به شکل موی لای درآمد و نامش هم زمانی به صورت موی تای شد که اسم کشور سیام به تایلند امروزی تغییر کرد اما متأسفانه با کم توجهی دولت تایلند در محافظت از ورزش موی تای کار به جایی رسید که فوت و فن اصلی سری و شگردهـای این ورزش با مـرگ استادانی که این رموز را می دانستنـد کم کم از صفحه روزگار محو شـد . موی تای یا همان تای بوکسینگ چیست؟ تعریف بوکس در واقع مبادله ضربات است. نوعی نبرد که در همه جای دنیا توسط کودکان و بزرگسالان تمرین می شود. یک سری حرکات کششی که با استفاده از قسمتهای مختلف بدن به عنوان اسلحه استفاده می شود. مبارزان ممکن است لگد بزنند، با سر ضربه بزنند، محکم یکدیگر را بچسبند، مشت بزنند، چنگ بزنند، همه اینها بخشی از موی تای (تای بوکسینگ) هستند. در واقع مبارزه ای است با کمک تمام سلاحهایی که انسان ذاتاً از آن برخوردار است موی تای از زمان باستان نوعی ورزش ملی بوده است و بخش مهمی از فرهنگ مردم تایلند محسـوب می شـده است زمانی که موضـوع موی تای به میـان می آمد نیاکان و اجداد مردم تایلند (درست به خوبی ما که امروزه می دانیم معنی آن چیست) می دانستند که مفهوم آن چیست، پایه آن چیست و فنونش چه می باشد. بوکس تایلندی یک هنر رزمی و روش دفاع از خود می باشد که قوانینش با آن بوکسی که در جوامع بین المللی انجام می گیرد، متفاوت است. در بوکس تایلندی، هیچ یک از قسمتهای بدن بیکار نمی ماند. حرکات بدن درست همانند حرکات ذهنی و فکری از نیازمندیهای هر بوکسور است.
همه بوکسورها باید در مبارزه انفرادی چالاک بوده و بدون استفاده از اسلحه باید بتوانند با شدت مبارزه کنند. در زمانهای گذشته موی تای کاران می بایست بدون هیچ یک از تجهیزات مدرن امروزی مبارزه کنند. در ان روزگار بوکسورها عادت داشتند دستشان را با ریسمان کتانی که به صورت شل و مارپیچ به دور انگشتانشان گره خورده بود ، می بستند سپس برای اینکه به دست حالت سائیدگی بدهند آنرا در چسب فرو کرده سپس رویش را شیشه های کوچک و یا سنگریزه می پوشانیدند. به تدریج استفاده از خرده شیشه و سنگریزه متوقف شد اما استفاده از پارچه کتان تا مدتها پس از ممنوعیت استفاده از خرده شیشه و سنگریزه ادامه داشت. در واقع تا سال 1929 از این پارچه ها استفاده می شد تا آن زمان که تغییری در نوع دستکشهای مورد استفاده در بوکسهای بین المللی بوجود آمد. موی تای کاران حالت سنتی بوکسشان را ترک کردند به عنوان مثال همان حالت استفاده از پاها و آرنجها در مبارزه. هنگامی که ستیزی در می گرفت، حریفان فقط از قوای جسمانی خود مبارز استفاده می کردند بدون استفاده از کمک خاجی و یا اسلحه. بنابراین، این مسئله نشان دهنده این است که این هنر باید به عنوان یک اسلحه حفظ شود و توسط مادران و پدران به کودکان و از نسلی به نسل دیگر منتقل شود اسلحه ای که باید در همه حالی که یک فرد به هر جا می رود به حالت آماده باش باشد . ریشه موی تای (تای بوکسینگ) اگر کسی بپرسد که موی تای چگونه بوجود آمد چگونه رشد کرد و چه کسی این هنر را بوجود آورد پاسخ صحیح این خواهد بود که بهتر است به زمانهای قبل بر گردیم هنگامیکه مسابقات انسانها بصورت خیلی ابتدایی بود و در صورت نیاز و به اجبار طبیعت مجبور می شدند که با یکدیگر مبارزه کند. مبارزه برای بقا برای پدر و مادر و همسر و به خاطر قبیله. مبارزه بوسیله نیزه یا گرز، استفاده از دست و پا و گاز گرفتن بوسیله دندان زیرا در طبیعت انسان و یا حیوان دفاع از خود و حمله به دشمن بدون توجه به اینکه انسان باشد یا حیوان، وجود دارد. در طول زمان و به خاطر احساس نیاز دفاع از خود ، اسلحه های طبیعی کم کم به شکل ابزار دفاعی و تهاجمی تکامل یافتند.این آغاز داستان چگونگی بهره مندی انسان از دستها ، پاها ، ارنجها و مشتهایش برای دفاع و حمله می باشد . این مسئله کاملاً مبرهن است که انسان یک موجود اجتماعی و به تنهایی قادر به ادامه حیات نیست چون نیاز دارند که افراد خانواده خود یا نزدیکان دیگر در برابر حملات خارجی از خود دفاع نمایند در یک گروه طبیعی ست که یک فرد می خواهد رهبری گروه را به عهده بگیرد اما او باید نسبت به سایر اعضا ماهرتر و دارای لیاقتهای بخصوص باشد تا بتواند از سایرین حمایت کند بطور خلاصه شخصی با مقاومت عالی می تواند بر دشمن چیره شود . رهبری با این خصوصیات می تواند ترس ، احترام و وفاداری را به افراد گروهش بدون هیچگونه فشار و اجباری بقبولاند در چنین زمانهای آغازین ، قدرت بدنی مهمتر از قدرت تفکر شخص مافوق بود . احترام به مافوق گروه در بین چنین مردمی زمانی بیشتر می شد که او از آنها می خواست تا بطور انسانی رفتار کنند خانه هایشان را خودشان بسازند و بطور هماهنگ زندگی کنند علاوه بر این مافوق به آنها یاد می داد که چطور از خود در برابر متجاوز دفاع کنند . این آموزش شامل چگونگی استفاده از دستها ، پاها ، مشتها و زانوها و آرنج ها می شد . اگر افراد قبیله سئوالی داشتند می بایست بتواند جواب منطقی به آنها بدهد تا اعتماد و احترام آنها را همچنان نسبت به خود حفظ کند . در همان زمان مهارت و زیرکی در هنر مبارزه اهمیت بیشتری یافت و همه قبایل روز به روز در آن مهارت می یافتند . سپس آنها قادر می شدند تا قبایل دیگر را وا دارند تا به آنها بپیوندند همانطور که تعداد افراد قبیله زیاد می شد قبایل به گروههای بزرگتری تبدیل می شدند وقتی که جوامع بیشتر رشد و پیشرفت کردند به روشهای شکل بخشیدن به فلزات چاقو ، انواع مختلف
خنجر ها ، نیزه ها ، شمشیر ها و سپرها و غیره دست یافتند و مهارت استفاده از این ابزار را در نبردها گسترش دادند . همینطور که جمعیت رشد می کرد برای آن رهبر نیز انتخاب می شد همان شخصی که ما امروز به آن پادشاه می گوییم . کسی که به مقام منصوب می شد می بایست دارای قدرت بدنی بالا و مهارت در زمینه هنر های رزمی و فنون دفاع از خود باشد . او همچنین می بایست بتواند افراد جامعه اش را با هم متحد کرده و به آنها شیوه مبارزه کردن را آموزش دهد چه آنهایی که با اسلحه مبارزه می کردند و چه آنهایی که بوکس کار می کردند . در زمانی که تایلند کم کم داشت قوی و متحد می شد با همسایگان خود با هم وارد جنگ می شدند . اینطور می توان گفت که عقاید ملی مردم تایلند کم کم رودروی هم قرار می گرفت . حمله و تجاوز در همه زمانها وجود داشت . روشهای مبارزه از آن زمان که اسلحه های کوچک و دستی مثل سپرها ، نیزه ها ، خنجر های پیچی که  12Haw - Ngao  نامیده می شدند و حتی گرزهای چوبی دسته کوتاه در آنها استفاده می شد تا به امروز خیلی فرق کرده است . بنابراین اسلحه های اولیه علاوه بر اسلحه های طبیعی مثل دست و پا و مشت و آرنج برای نبرد با دشمن استفاده می شدند و هنگامی که به شکل منظم این اسلحه های طبیعی استفاده شد .
آن را موی تای یا بوکس تایلندی نامیدند . موی تای نوعی هنر است که همیشه در دسترس می باشد و سر آمد همه سلاحها می باشد ، کسی که بلد نباشد از این سلاحهای طبیعی استفاده کند هر چقدر هم در استفاده از سلاحهای خارجی و دفاعی ساخت بشر ماهر باشد باز هم در برابر کسی که می تواند به خوبی از اعضای بدن خود را به عنوان سلاح استفاده کند ضعیف است . افسانه های موی تای نای خانوم توم در دوران افول تایلند و پایتخت باستانی آن آیوتایا در سال 1767 ، وقتی که شهر به علت بی کفایتی فرمانروایان آن رو نابودی می رفت ، ارتش مهاجم برمه یک گروه از ساکنان را محاصره کرده و به اسارت گرفتند، در میان اسرا تعداد زیادی از موی تای کاران نیز وجود داشتند که توسط مردان برمه ای گونگ سوکی پرا نای گروه پوسام تون در شهر اونگوآ ، بازداشت شده بودند . در سال 1774 در شهر رانگون برمه ، لرد حانگرا ـ پادشاه برمه ـ تصمیم گرفت برای یاد بودا جشنی به مدت هفت شبانه روز بر پا کند . همچنین مسابقه بوکسی بین موی تای کاران تایلندی و برمه ای ترتیب داد که جایزه اش یک هدیه سلطنتی بود . یکی از برنامه های جشن نمایش کمدی محلی بود که لیکای نامیده می شد مسابقه شمشیر بازی نیز در نظر نیز گرفته شده بود رینگ بوکس در مقابل تخت پادشاه بر پا شده بود . در طول روز اول جشن یک بوکسور برمه ای برای نشان دادن علاقه و احترام خود به پادشاه بر یک موی تای کار تایلندی پیروز شد . داور مسابقـه هنــگامی که موی تای کار تایلندی وارد رینـگ شــد او را با نام نـای خانـوم تـوم معرفی کرد ـ یک بوکسور مشهور و نیرومند اهل آیوتایا ـ تماشاچی ها یک مبارز قوی تیره پوست را مشاهده کردند در بین تماشاچی های برمه ای یک گروه از برد های تایلندی بودند که به هم نگاه می کردند و برای او هورا می کشیدند به محض اینکه او با مبارزی روبرو می شد در برابر او شروع به رقص می کردند که باعث حیرت تماشاچی های برمه ای می شد . داور بعد توضیح داد که این رقص نوعی رسم سنتی است که مبارز برای احترام به مربی خود آن را اجرا می کند .هنگامی که علامت شروع مسابقه به صدا در آمد نای خانوم توم به سوی حریف خود حمله کرد و با مشت و ضربات آرنج به سینه او میکوبید تا زمانی که او برزمین افتاد داور به خاطر اینکه حریف او هنوز به خاطر رقص سنتی تایلندی مبهوت بود او را برنده اعلام نکرد به همین دلیل او مجبور شد تا با نه بوکسور برمه ای دیگر مبارزه کند این تصمیم سایر بوکسورهای برمه ای را واداشت تا داوطلبانه با نای خانوم توم برای شکست او اقدام کنند . نای خانوم توم قبول کرد تا برای حفظ اعتبار بوکس تایلندی با سایر بوکسور های برمه ای مبارزه کند آخرین حریف او یک استاد بوکس بود که در واقع برای تماشای فستیوال به این شهر آمده بود و بنابراین او داوطلبانه اقدام به مبارزه کرد اما خیلی زود به وسیله ضربات مشت و آرنج نای خانوم توم  از پا در آمد به طوری که دیگر کسی جرات نکرد با او مبارزه کند . سرانجام پادشاه مانگرا که خیلی مجذوب مبارزه او شد بود . او را با هدایای مختلف به کشورش تایلند باز گردانید . در تاریخ از او به عنوان اولین موی تای کار
تایلندی یاد می شد که توانست با افتخار بوکس تایلندی را معروف کند و به آن در خارج از مرزهای تایلند اعتبار و شهرت ببخشد طوریکه این داستان تا به امروز در تاریخ کشور برمه حفظ شده است هنگامیکه نای خانوم توم قبل از پادشاه مانگرا توانست برنه مبارز برمه ای غلبه کند پادشاه پر از احساس تحسین و احترام نسبت به او بود و می گفت که این نوع مبارزه و ورزش با خون تایلند یها آمیخته است حتی اگر بدون اسلحه و با دست خالی و به تنهایی می توانند حریفان خود را شکست دهند و استعداد آنها نیز جادویست . بنابراین اعتبار و شهرت موی تای بدین گونه به وجود آمد . هیچ بوکس دیگری مانند بوکس تایلندی وجود ندارد . زانوها ، پاها ، آرنج ها و مشتها از همه اینها استفاده می شود . و مهم نیست که بوکسور چقدر کوچک است او هر گز شکست نمی خورد . همه نه بوکسور برمه ای توسط یک بوکسور تایلندی شکست خوردند . مشهورتر از نام نای خانوم توم وجود ندارد . اگر چه او مرده اما شهرت و آوازه او زنده است . ما و همه کسانی که بعد از او متولد شده اند او را به خوبی می شناسند . او برای ملت تایلند و بزرگتر از آن برای تمامی ورزشکاران موی تای یک افتخاراست .

تاریخچه بوکس



مسابقه ورزش بوکس بطور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سمیرنا در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد.

این*که قدیمیترین نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می**جنگیدند معلوم نیست. چنانکه در تواریخ روم ذکر شده است که طرفین مشت*های خود را به چرم*های خامی محکم بسته و سعی می*کردند که با ضربات محکمی از این مشت*های سخت و سنگین حریف را از پای در آورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می**شد.

ملائکوماس که پدرش نیز چهل و پنج سال بعد از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیبهای خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می**ساخت. مسابقه*هایی که بدین صورت وقوع می**یافت بدون انقطاع بود و دائماّ در میدان*های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می**کرد. ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می**گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت. در این مسابقه*ها قهرمانان دوره امپراتوری روم دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می*کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای سخت و محکم در دست می**گرفتند و مسابقه را شروع می**کردند. با استفاده این دستکشها در هر مسابقه یکی از دو طرف حتما سخت مجروح یا مقتول می**شد سبب شد که مسابقه*های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه*های المپیک توأم گردیده و در سال 400 بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس*ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد
بطوریکه حکایت می**شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می**آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می**یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می**دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند.

در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه*پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می**آموخت.

جمس فیک برای مشت*زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه*ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی*گیری هر کس که بر زمین نمی*خورد فاتح محسوب می**شد. برای این چنین مسابقه*ها چنانکه ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می**شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می**خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می**شد.

پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال 1749 در مسابقه*ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معول نشده بود و در هر جا که مشت زن*ها مسابقه می**دادند پلیس آنها را متفرق می**ساخت.

در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده
می**شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمیدادند و آن را ورزشی خطرناک میدانستند زیرا تصور می**شد که یکی از داوطلبان حتما بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجا بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

در سال 1835 جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه*ای آمریکائی*ها به این ورزش راغب بودند که در سال 1860 یعنی 25 سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده*اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

با آنکه جک بروگتون مدت هه بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه*ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می**جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می**کشید طویل*ترین دوره*ای بوکس که در سال 1824 در 23 ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاَ شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال 1890 یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می*توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه*ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال 1892 در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت*زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می**کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک*تر بود انجام و پس از 21 دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.


وزن دستکش
وزن دستکش تا متوسط وزن 8 اونس ؛ متوسط 10 اونس و برای سنگین وزن 12 اونس کمتر نباشد.

محل بوکس
محل مسابقه بوکس رینگ نام دارد و از چهار طرف توسط ۴ طناب با فاصله ۳۰ ، ۶۰ ، ۹۰ و ۱۲۰ سانتیمتر از زمین پوشیده شده است. قطر طنابها یک اینچ و روی آن توسط پارچه نرمی یا لاستیک پوشانده می**شود. اندازه استاندارد رینگ بوکس آن از داخل طناب*ها 6.10 × 6.10 متر
مساوی با 20 ×20 فوت و از خارج 8 × 8 متر مساوی با 26 × 26 فوت است.

کف محوطه بوکس بایستی با تشک پوشانیده و روی تشک را نیز با برزنت محکم شده و توسط طناب به کف محوطه بسته **شود.

اوزان مسابقه
مسابقات بوکس آماتور در یازده گروه وزنی و مسابقات بوکس حرفه*ای در پانزده وزن برگزار می*شود.

نکاتی در مورد امتیازات مسابقه
1- تعداد ضربات – ضرباتی که مطابق قانون و بدون دفاع به هدف اصابت نماید 2- . 3- حمله و روش صحیح بوکس لازم است کاملاً مورد نظر باشد. 4- ضربات خطا و غیر فنی حساب نمی*شود 5- در موقعی که داور وسط خطا را دیده و تذکر می**دهد در صورتی كه از سه بار بیشتر تكرار شود امتیاز کسر شود توسط داورها ضربات صحیح بایستی با مشت بسته و با سطح جلو چهار انگشت و یا چهار بند دست زده شود. محل صحیح ضربات جلوی صورت و طرفین آن , جلوی بدن بالاتر از کمربند و طرفین ضربه زده شود , روی ساعد و بازو و دستکش امتیاز نخواهد داشت. نسبت به اتفاقات آنی تصمیم داور وسط قطعی است و در غیر این صورت کمیته مسابقات تصمیم لازم را می**گیرد.

تاریخچه کونگ فو  ( بوکس چینی )

تاریخچه کونگ فو با ورود بودیهارما و یا به گفته چینی ها تامو از هند به معبد شائولین چین آغاز می گردد .

در ضمن معبد شائولین در ایالت هوتان قرار دارد و هنرهای رزمی موجود دنیا از این مکان سر چشمه گرفته است . راهب تامو که مشغول تعلیمات مذهبی به جوانان ( راهبان ) معبد بود . با توجه به حالات جسمی و روحی آنها شروع به ابداع 18 حرکت فیزیکی کرد . که بعدها همین حرکات جزئی از درسها و و تعلیمات آنها قرار گرفت و اساس هنر های رزمی کونگ فو ( بوکس چینی ) از اینجا شروع شد .

بعدها شاگردان راهب توانستند . این حرکات را خوبی بیاموزند و شروع به گسترش این هنر کنند و مدت کوتاهی معبد شائولین خواستگاه کونگ فو شد و این هنر زیبا کم کم در معابد دیگر نفوذ کرد و بعدا از سالیانی دراز بر اساس بوکس معبد شائولین سبکهای دیگری از کونگ فو پدید آمد که سراسر چین رواج یافت و هنر ملی این کشور شد .

امروز می توان کونگ فورا در پارکها ، معبد ، باشگاها و تمام اماکن عمومی و خصوصی مشاهده کرد . مخصوصا صبح های زود در هوای پاک و فضاهای زیبا و دلنشین .

البته ناگفته نماند که ورزشی را که چینی ها صبح های زود تمرین می کنن شیوه ای از کونگ فوی نرم می باشد که به ( تای چی چون ) معروف است .

  معنای کونگ فو در بین مردم چین

در کل ، هنرهای رزمی چین با نام کونگ فو شناخته می شود . کلمه کونگ فو ظاهرا هیج معنای خاصی ندارد . ولی در بعضی از اقوام کونگ فو ( مرد دانا ) اطلاق می شود . و در نزد بعضی دیگر از مردم نیز به ( عالی ترین شکل هر چیز ) گفته می شود .

 در مجموع می توان گفت کونگ فو به هنری اطلاق می گردد که بیانگر حرکات فیزیکی موزون دست و پا است . در هر صورت کونگ فو تقریبا همیشه در دست مردان و زنانی بوده است که مورد اعتماد مردم بوده اند .

کونگ فو در بین دو گروه رواج بیشتری داشته است .

گروه اول جادوگران و جن گیران آن زمان که با نمایشهایی افسونگری و اجرای بعضی از حرکات زیبا و پیچیده در میان قبایل امرار معاش می کردند و این فنون و حرکات مذهبی مخصوص خودشان را به فرزندان خود انتقال می دادند . در بین آن می توان رهبر آنها ( تین شید ) را نام برد که ارباب آسمانی نام گرفته بود .

خاندان وی هزار هشتصد سال بر کوهی ( اژدها ) در ایالت کیانگ سینگ حکومت داشتند . ضمنا این افراد می توانستند بعد از ازدواج در بین مردم شهرها و روستائیان به راحتی و آزادانه زندگی کنند .

گروه دوم راهبان و افراد مذهبی را شامل می شد که این افراد زندگی ساده ای داشتند و فقط از گیاهان تغذیه می کردند و یکی از خصوصیات آنها این بود که باید تا زمانیکه زنده هستند مجرد و دور از مسائل مادی باشند آنها در صومعه ها زندگی می کردند .در ضمن برای تلفیق روح و جسم روزه می گرفتند و در همین حال به تمرینات سخت و طاقت فرسای هنرهای رزمی کونگ فو می پرداختند .

خضور راهبان پیوسته جهت اصلاح جامعه ملموس بود هر کجا بر کسی ستم می شد این راهبان حاضر بودند . فشارهائی که از طرف حاکمان به افراد زیر دست آنها اعمال می شود باعث آن گردید که در سال 1911 در چین نهضتی از طرف این مردان اتفاق بیافتد که به انقلاب بکسورها معروف شد و در حقیقت انقلاب اول نام گرفت .

یکی از راهبان معبد شائولین بنام تی سو در رواج و نشر بوکس معبد شائولین نقش عمده را بر عهده داشت و سالها در بین راهبان معبد این هنر را رواج می داد . آنها این هنر را بوسیله تقلید از حیوانات و حشرات به مرحله عالی رساندند و این حرکات شامل : حرکات ببر ، مار ، پلنگ ، میمون ، مانتیس ، درنا ، اژدها و دیگر حیوانات می باشد .

استادان بزرگ شائولین این هنر را نسل به نسل به شاگردان خود منتقل می کردند و با پیگیری زیاد آن را به کمال رساندند. اما بعد از فتح شائولین ، کونگ فو در سراسر چین ممنوع اعلام شد و استادان اصلی شائولین از مرزها گریختند آنها به کشورهایی مانند هنگ کنگ ، تایوان و کشورهای غربی رفتند .

اکنون کونگ فوئی که در خارج از چین تعلیم داده می شود بواسطه مهم بودن مراجع آن ارزشمند تر و مهم تر از کونگ فوئی است که در چین تعلیم داده می شود . بعدها دولت چین جهت سر و سامان دادن به این هنر رزمی سعی کرد تحت نام ووشو همه سیستم های کونگ فو را منسجم کند .

استادان شائولین که در خارج از چین بودند این جریان را تحریم کردند اما ووشو شروع بکار کرده بود و از تمام دنیا جهت نشر این ورزش نماینده می پذیرفت . بعدها برای جلوگیری از انتقاد شدید مشتاقان کونگ فو در کنار معبد شائولین مدرسه هنرهای رزمی شائولین تاسیس شد که این مکان به جهانگردان هنر رزمی ووشو را می آموزد و مدارک شائولین به آنها می دهد .

در حال حاضر دهها سبک کونگ فو در حال فعالیت هستند که شاخص ترین آنها : تای چی چوان ، پاگواچان ، هسینگ آی ، وینگ چان ، چانگ چوان و نان چوان می باشد که در ووشو نیز همین سبکها را بعنوان سبکهای اصلی قرار داده اند .